Από το «όλα θα πάνε καλά» στο «είμαι εδώ»

Κατά την εφηβεία, μικρές καθημερινές κρίσεις ξεπηδούν με αφορμή ένα σπυράκι που εμφανίστηκε απροειδοποίητα, μία ερωτική απογοήτευση ή έναν κακό βαθμό σε ένα σημαντικό διαγώνισμα. Πολλές φορές εμείς οι ενήλικες ευχόμαστε οι κρίσεις μας να ήταν ακόμη τέτοιες, και ασυναίσθητα τείνουμε να τις αντιμετωπίζουμε σαν μικροπροβλήματα, ελαχιστοποιώντας τις. Στα μάτια όμως ενός έφηβου ατόμου, η ακμή ή ένας καβγάς με φίλους φαντάζουν ως το τέλος του κόσμου!

Εκείνη τη στιγμή, η υποστήριξη και η καθοδήγηση που θα λάβει το έφηβο παιδί μας είναι καθοριστικής σημασίας αν επιθυμούμε να συνεχίσει να μας ανοίγεται και να μας εμπιστεύεται.

“Όλα θα πάνε καλά!”: Ένα ευγενές ψέμα
Μια πολύ φυσιολογική πρώτη αντίδραση απέναντι σε ένα παιδί “σε κρίση” είναι ο εφησυχασμός. Φράσεις όπως “μην ανησυχήσεις”, “δεν είναι τίποτα”, “θα περάσει”, “συμβαίνουν και χειρότερα”, “όλα θα πάνε καλά” πετάγονται από το στόμα μας σχεδόν αυτόματα, για να σταματήσουμε κλάματα και φωνές.

Όμως αυτές οι φαινομενικά αθώες και καλοπροαίρετες υποσχέσεις μεταφέρουν το μήνυμα στα παιδιά πως δεν έχουν τον έλεγχο στις καταστάσεις που αντιμετωπίζουν. Επιπλέον, έτσι τα παιδιά δεν προετοιμάζονται κατάλληλα για τα δύσκολα στιγμιότυπα που πάντα προκύπτουν στη ζωή, όπως οικονομικές ανασφάλειες ή σχέσεις που ραγίζουν. Από την πλευρά των γονιών, το “όλα θα πάνε καλά” προσπαθεί να δημιουργήσει έναν θόλο ασφάλειας γύρω από τα παιδιά, όπου οι λεγόμενοι “γονείς-ελικόπτερα” εγγυώνται πως θα είναι πάντα κάπου τριγύρω να λύσουν αυτοί τα προβλήματα των παιδιών για λογαριασμό τους.

Μα όση αγάπη και αν κρύβει αυτό, η υπερπροστατευτικότητα δεν προωθεί την αυτονόμηση των παιδιών. Αντίθετα μπορεί να οδηγήσει σε αγχώδεις διαταραχές στην ενήλικη ζωή. Η ψυχική ανθεκτικότητα που υπάρχει μέσα στα παιδιά δεν μπορεί να ανθίσει χωρίς προκλήσεις, η αυτοπεποίθηση δεν μπορεί να λάμψει αν δεν αφαιρεθούν πρώτα οι βοηθητικές ρόδες!

Αυτός είναι και ο σημαντικότερος άθλος της γονεϊκότητας: Η εκμάθηση δεξιοτήτων ζωής στα παιδιά, όπως η επίλυση συγκρούσεων, η ρύθμιση των συναισθημάτων και η υγιής επικοινωνία, ώστε να μάθουν να ανταπεξέρχονται στις δυσκολίες του μέλλοντος.

Μην ξεχνάτε πως ακόμη και στα παραμύθια, οι ήρωες περνούν από πολλές αντιξοότητες μέχρι το happy end τους!

Ενσυνείδητη Γονεϊκότητα: Δύο σε ένα!
Πώς μπορούμε λοιπόν να στηρίξουμε τα παιδιά όταν μας εμπιστεύονται μια δυσκολία τους, περνώντας παράλληλα το μήνυμα της πίστης στον εαυτό;
Μια αναδυόμενη πρακτική είναι η ενσυνείδητη γονεϊκότητα που έχει τις ρίζες της στην φιλοσοφία του ​​mindfulness (ενσυνειδητότητα). Η φιλοσοφία αυτή μας ενθαρρύνει να παραμένουμε ενεργοί στις μικρές καθημερινές μας στιγμές και να αντιμετωπίζουμε ό,τι έρχεται χωρίς επίκριση, κάτι που μπορεί να ενσωματωθεί και στο μεγάλωμα των παιδιών μας.